Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

Gimnazjaliści chcą być święci!- galeria

-Kto chce zostać świętym? W odpowiedzi podnosi się las rąk. TAKĄ MAMY DZIŚ MŁODZIEŻ!!! Kochani młodzi- przemieńcie nasz świat! ...

Nabożeństwa

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


PANIE GDYBYŚ TU BYŁ... MÓJ BRAT BY NIE UMARŁ (J 11,32) - ŁAZARZ JEST W TOBIE!

2010-05-08 Katarzyna Murawska FMM

 


 

 

Masz związane ręce, skrępowane nogi, opaska zakrywa oczy, nie możesz się poruszać, nie możesz oddychać – nie oddychasz. Gaśnie słońce, bo głaz zamyka pieczarę. A w jej wnętrzu – Ty – zostałeś sam. Ukryli Cię przed światem i przed sobą, bo cuchniesz, bo Twój wzrok zapadł się pod ziemię.                                                                                                                                                                                                                             Jest ciemno! Gdyby tu BYŁ... Ty byś nie umarł! Gdyby tu BYŁ...

                                               

Wszedłeś w śmierć! Teraz możesz tylko czekać... na ożywienie, na najmniejszy choćby ruch, na zmartwychwstanie. Wierzysz w to?

                                                                                                                                Jedno jest pewne – już nie możesz liczyć na człowieka, którym jesteś, bo po ludzku tylko się umiera! To trudne, bo do tej pory miałeś oswobodzone ręce i nogi, wolne myśli. Nie potrafisz się zgodzić na ten czas, na to miejsce i na siebie. A mówiąc ty  – myślę ja.                                                                                                                                          

To trwa... 4 długie dni... a może już kilka lat. Obeschły łzy wylane nad Tobą. Odeszli od grobu ci, którzy obiecywali, że nigdy Cię nie opuszczą, którzy przysięgali, że będą czuwać zawsze. Ich lament słyszałeś przez chwilę... i nagle ustał - rozproszył się pośród ciągłego braku czasu i pośród niewiary, że łza może wskrzesić. Tylko słońce, każdego ranka, uderza o głaz zamknięty nad Tobą. Ty nie odpowiadasz.

                                                                                                                              Wszedłeś w ciemność, która odebrała Ci wiarę w ŚWIATŁO. Gdyby tu BYŁ...                                                                                                                        

Czy pamiętasz jeszcze tamten dzień, gdy fale uderzały o brzeg... łodzie pełne ryb, porwane sieci. Rybacy zostawili wszystko i poszli... Ty też teraz zostawiłeś wszystko, nie zabrałeś ze sobą żadnej złowionej ryby.  Nie masz nikogo, kto by stał obok i trzymał za rękę.

                   

Doświadczasz czekania. To oczekiwanie wydaje się najmniej opłacalne, bo nie dostrzegasz już potęgi i siły w sobie, rozpadasz się na kawałki, które dzielą się nieregularnie, ale zawsze tam, gdzie najbardziej boli. Odpada Twoja pewność, kruszy się nadzieja. Odrywa się płat skóry, który dawał Ci ciepło i zapewniał bezpieczeństwo. Jesteś odarty, goły! Dlaczego więc nadal towarzyszy Ci myśl, że nie potrzebujesz pomocy?...                                                          

Rozpad! Beznadzieja! Lęk! Gdyby tu Był...                                                                                                                                

Jak dobrze, że się tu znalazłeś i że nie potrafisz sam się oswobodzić i uciec stąd. Jak to dobrze, że głaz oddziela Cię od ŚWIATŁA! Spójrz, ono nigdy nie zapomniało o Tobie, o Twoim zamknięciu. Było przy Twojej śmierci, a teraz ani na chwilę nie pozwala, by ciemność na zawsze odebrała Ci wzrok. Umarłeś, by zrozumieć, że potrzebujesz cienia po to, żeby zatęsknić!

                                                                     

Gdy byłeś w ŚWIATŁOŚCI, myślałeś, że to Ty świecisz. Teraz, gdy jesteś tu, nie ma w Tobie blasku. Cuchniesz tak, że sam siebie znieść nie możesz, nie poznajesz się. Pogłębiasz swoje zranienia, gdy ustajesz w wołaniu. Gdy wołasz, Twój głos słychać o kilka dni drogi stąd, gdzie przebywa PRZYJACIEL.

                                               

Zbliża się do Ciebie głębokie WZRUSZENIE, które odpowie:    WYJDŹ NA ZEWNĄTRZ!  Nie będzie to lament i rozpacz, która ustaje, ale prawda, która wyzwoli! Zaczekasz na ten ratunek?

                                                               

PRZYJACIELA rozpoznasz po GŁOSIE. On wypowie Twoje imię tak samo, jak wtedy, gdy zobaczył Cię po raz pierwszy... nie pamiętasz? To było wtedy, kiedy dotknąłeś krzyża. Powiedział Ci:   Jesteś taki piękny!

                                                                                                                              Gdyby tu BYŁ...  WYSTARCZY BY BYŁ!                                                                                                                                                  

AGNIESZKA WÓJCIK, LESZNO

   

 

 

 

 

Wstecz Odsłon: 8454   

 

Twoim zdaniem


 
Dodaj komentarz
 




 
000127104
 

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
Administrator: Mirosław Kuduk

Mirosław Kuduk © 2010

Profesjonalny Hosting