Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

Królestwo Boże

Królestwo Boże to 18 konferencji wygłoszonych przez Marię od Męki Pańskiej dla sióstr. Są one jej duchowym testamentem. ...

Nabożeństwa

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


JEDNO SPOJRZENIE Z MIŁOSĆIĄ ... WYSTARCZY! - DIALOG Z MŁODYM... (por. Mk 10,17-22)

2010-07-22 AGNIESZKA WÓJCIK, LESZNO

 

         

 

ja: Jezu, czy to prawda, że wszystko jest dobre lub złe?                                                                                                                                                                            

Jezus: A pamiętasz jak stałeś na przystanku? Było gorąco… maj albo czerwiec, kiedy wszystko jest zielone, rozśpiewane, pachnące, żywe. Śpieszyłeś się... Ostatni dzień w mieście i miałeś wyjechać. Żar leje się z nieba, lody topnieją, bluzka pod plecakiem zaczyna się kleić do pleców, powietrze nad asfaltem drga niczym tafla jeziora. Jechać! Wyjechać! ... Dokąd? ... Dokądkolwiek!...                                        

                                                                                                                           

ja: Pamiętam. To przedziwne, że ludzie jadą jednym autobusem, a jednocześnie część z nich wyjeżdżą a część wraca.

                                                                                                   

Jezus: I nagle zjawił się on.

                       

ja: Kto?

                                                                                                                     

Jezus: Człowiek... Nie stary, nie młody, nie wysoki i nie niski, ani gruby, ani chudy, ani przystojny, ani brzydki, nie lepszy, nie gorszy od innych. Stał wpatrzony w niebo, wsparty o kule. Nie miał nogi i trudno było mu utrzymać równowagę. Patrzyłeś na niego, ale nie myślałeś o jego życiu.

                                                                                                         

ja: Jakie ono było… ?

                                                                                                             

Jezus: Był to człowiek obciążony pragnieniem wiecznej młodości, bo każdy człowiek takie pragnienie posiada.

                                                                                   

ja: Co się wydarzyło potem?

                                                                                                   

Jezus: Podjechał autobus. Człowiek chciał wsiąść. Próbowałeś pomóc.

                                                                                                               

ja: Zawsze pomagam tym, którzy potrzebują pomocy.

                                                                                                                     

Jezus: Próbowaliście jakiś czas. Nie udało się. Człowiek, zmęczony wysiłkiem i spojrzeniami ludzi, usiadł na krawężniku. Odjechaliście.

                                                     

ja: Pamiętam, kierowca nie mógł podjechać bliżej i czekać dłużej. Czy to znaczy, że jesteśmy leniwi, zaganiani, złośliwi, samolubni, egoistyczni? A może nasze horyzonty myślenia, widzenia, rozumienia i działania przyzwyczaiły się po prostu do naszych planów i rozwiązań.

                                               

Jezus: Pamiętaj, że przyzwyczajenie odbiera świeżość.

                                                                           

ja: Czy zrobiliśmy coś złego?

                                                                                                                             

Jezus: Na tym przystanku nie było zła.

                                                                           

ja: A więc stało się dobrze?

                                                                                                                             

Jezus: Kiedy ktoś nas uderza w policzek, powinniśmy nadstawić drugi, bo gdybyśmy na cios odpowiadali ciosem lub ucieczką, pozwolilibyśmy zwyciężyć złu.

                                                                                   

ja: Nie rozumiem tego, co mówisz…

                                                       

Jezus: To nieprawda, że nadstawiamy policzek by otrzymać kolejny cios. Robimy tak, ponieważ wierzymy, że drugi cios nie padnie. Oczekujemy dobra. Dajemy mu szansę, chociaż dobro jest bardzo wymagające.

                                                                                                                             

ja: Chciałbym dać szansę dobru w moim życiu. Powiedz, Jezu, co mam czynić…

                                                                                                                       

Jezus:  Zostaw swoje plany i pragnienia i chodź za Mną...

                                                                                                     

ja: Zostawić to wszystko? Uwielbiam chodzić ze słońcem. Ciepełko rozchodzi się po plecach i muska kark. Przeraźliwie długi cień snuje się po chodniku a ludzie, którzy się zbliżają pochylają głowy i mrużą oczy. I wyglądają jak onieśmieleni blaskiem, schodzą z drogi.

                                                                                                                   

Jezus:  Zostaw te wszystkie drogi i spotkania i chodź za Mną...

                                                                                    

ja: Wiele jeszcze nie widziałem… wiele chciałbym zobaczyć… Najpiękniej jest o świcie, gdy szlak należy do kamieni i mrówek. Ilu ludzi przejdzie tędy dzisiaj? Ilu tutaj zostawi swoje spojrzenie… tak łagodne i wierzące w to, że się nigdy nie rozstanie z tym miejscem.

                                                                                                                             

Jezus: Kiedy zapalają się latarnie - ulice zajmują gołębie, wróble i śmieciarze. Pojawiają się tak samo niepostrzeżenie, jak znikają. Przychodzą tak samo jak wczoraj i jutro. Pomyślałeś kiedyś, ile w nich pokory i zgody na poranki pustych ulic zasypanych kurzem, liśćmi, śniegiem…? Zostaw to miejsce i tych ludzi i chodź za Mną...                                                                                                                    

ja: Jezu, jest tak przyjemnie chodzić o poranku i nie przedzierać się przez tłum, nie przepraszać, nie speszyć. Słuchać jak stukot butów odbija się echem w bramach, rozchodzi się po kamienicach. To mój stukot – moja tylko sprawa czy się zatrzymam czy pójdę dalej. Słucham, jak się budzi szmer, charkot, dudnienie i po chwili tryskają pierwsze strugi wody w fontannie. Ilu ludzi spotka się dziś z tym miejscem? Sto? Tysiąc? Sto tysięcy? Ale pierwsze krople są tylko dla mnie!

                                                                                                                 

Jezus:  Oddaj te wszystkie doświadczenia innym i chodź za Mną ...

                                                            

ja: I tak chodzić zadrzewioną aleją i przechodzić z cienia w światło, ze światła w cień, ale tylko po to, by znów wyjść do światła. Do światła ulicy, do szumu, stukotu, łoskotu, warkotu, świstu, huku, trzasku. I czuć się kroplą tego wiru, tego pędu. Być porwanym przez tę falę, wciśniętym do tramwaju, pędzić przed siebie, jak pędzą inni…Mijać szyldy i reklamy: „cztery pory”, „apteka”, „tylko u nas”, „najtaniej”, „wyjątkowa oferta”, „specjalnie  dla Ciebie”, „szewc”, „piekarnia”, „zdrowe”, „modne”, „przewijanie nici”. I gubić się w tym chaosie i zamęcie idąc drogą dobrze znaną, bo przechodzoną i opowiedzianą przez tych, którzy szli nią przed nami.

                                                                                                 

Jezus:  Jeśli chcesz być szczęśliwy, dobry i doskonały, porzuć to, co posiadasz, co kochasz, do czego się przywiązałeś i chodź za Mną...

                                                                                                                          

ja: Uwielbiam chodzić pod słońce. Wyciągać szyję do światła, mrużyć oczy i nagle je otwierać by spojrzeć na czyjąś twarz. Ale, dlaczego nie czuję się szczęśliwy…

                                                                                                   

Jezus: Bo jeszcze wiele zatrzymujesz dla siebie.  Oddaj WSZYSTKO i chodź za Mną... ODWAGI!

                                                                                       

ja: Pragnę tak iść przez każdego dnia i spotykać Ciebie. Grzać się w Twoim słońcu i szukać ukojenia w Twoim cieniu. Słyszeć Twój głos w szumie liści i w gwarze ulicy. Widzieć Twój uśmiech w każdej napotkanej twarzy. Być przy Tobie śmieciarzem i iść z podniesionym czołem. Jesteś moim brzaskiem i zmrokiem. Jesteś moim pośpiechem, potknięciem i ukojeniem, moją „wyjątkową ofertą”, „specjalnie dla mnie”, tym, co „zdrowe” i co „modne”. Moim „przewijaniem nici” za każdym razem, gdy je poplączę.

                                                  

Jezus: Czemu więc posmutniałeś…?

                                                                          

ja: Jezu, tak wiele posiadam…

                                                                             

Jezus: Tylko wtedy, gdy zrezygnujesz z tego, co wydaje ci się najważniejsze, poznasz, czym jest prawdziwe dobro.

                                           

ja: Potrzebuję czasu…

                                                          

Jezus: ZACZEKAM!

                                                                                                                     

AGNIESZKA WÓJCIK, LESZNO                                                                                                                                                                                    

Agnieszka powyższy tekst napisała na nabożeństwo, które odbyło się podczas  rekolekcji młodzieżowych w Łabuniach, w maju br. Dziękujemy Ci Agnieszko z serca!

 

 

 

 

Wstecz Odsłon: 9677   

 

Twoim zdaniem


 
Dodaj komentarz
 




 
000125191
 

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
Administrator: Mirosław Kuduk

Mirosław Kuduk © 2010

Profesjonalny Hosting