Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

2 luty - Światowy Dzień Życia Konsekrowanego

    W święto Ofiarowania Pańskiego, zwanego świętem Matki Bożej Gromnicznej - w Kościele Powszechnym obchodzimy XV Światowy Dzień Życia ...

Nabożeństwa

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


JEDNO SPOJRZENIE Z MIŁOSĆIĄ ... WYSTARCZY! - DIALOG Z MŁODYM... (por. Mk 10,17-22)

2010-07-22 AGNIESZKA WÓJCIK, LESZNO

 

         

 

ja: Jezu, czy to prawda, że wszystko jest dobre lub złe?                                                                                                                                                                            

Jezus: A pamiętasz jak stałeś na przystanku? Było gorąco… maj albo czerwiec, kiedy wszystko jest zielone, rozśpiewane, pachnące, żywe. Śpieszyłeś się... Ostatni dzień w mieście i miałeś wyjechać. Żar leje się z nieba, lody topnieją, bluzka pod plecakiem zaczyna się kleić do pleców, powietrze nad asfaltem drga niczym tafla jeziora. Jechać! Wyjechać! ... Dokąd? ... Dokądkolwiek!...                                        

                                                                                                                           

ja: Pamiętam. To przedziwne, że ludzie jadą jednym autobusem, a jednocześnie część z nich wyjeżdżą a część wraca.

                                                                                                   

Jezus: I nagle zjawił się on.

                       

ja: Kto?

                                                                                                                     

Jezus: Człowiek... Nie stary, nie młody, nie wysoki i nie niski, ani gruby, ani chudy, ani przystojny, ani brzydki, nie lepszy, nie gorszy od innych. Stał wpatrzony w niebo, wsparty o kule. Nie miał nogi i trudno było mu utrzymać równowagę. Patrzyłeś na niego, ale nie myślałeś o jego życiu.

                                                                                                         

ja: Jakie ono było… ?

                                                                                                             

Jezus: Był to człowiek obciążony pragnieniem wiecznej młodości, bo każdy człowiek takie pragnienie posiada.

                                                                                   

ja: Co się wydarzyło potem?

                                                                                                   

Jezus: Podjechał autobus. Człowiek chciał wsiąść. Próbowałeś pomóc.

                                                                                                               

ja: Zawsze pomagam tym, którzy potrzebują pomocy.

                                                                                                                     

Jezus: Próbowaliście jakiś czas. Nie udało się. Człowiek, zmęczony wysiłkiem i spojrzeniami ludzi, usiadł na krawężniku. Odjechaliście.

                                                     

ja: Pamiętam, kierowca nie mógł podjechać bliżej i czekać dłużej. Czy to znaczy, że jesteśmy leniwi, zaganiani, złośliwi, samolubni, egoistyczni? A może nasze horyzonty myślenia, widzenia, rozumienia i działania przyzwyczaiły się po prostu do naszych planów i rozwiązań.

                                               

Jezus: Pamiętaj, że przyzwyczajenie odbiera świeżość.

                                                                           

ja: Czy zrobiliśmy coś złego?

                                                                                                                             

Jezus: Na tym przystanku nie było zła.

                                                                           

ja: A więc stało się dobrze?

                                                                                                                             

Jezus: Kiedy ktoś nas uderza w policzek, powinniśmy nadstawić drugi, bo gdybyśmy na cios odpowiadali ciosem lub ucieczką, pozwolilibyśmy zwyciężyć złu.

                                                                                   

ja: Nie rozumiem tego, co mówisz…

                                                       

Jezus: To nieprawda, że nadstawiamy policzek by otrzymać kolejny cios. Robimy tak, ponieważ wierzymy, że drugi cios nie padnie. Oczekujemy dobra. Dajemy mu szansę, chociaż dobro jest bardzo wymagające.

                                                                                                                             

ja: Chciałbym dać szansę dobru w moim życiu. Powiedz, Jezu, co mam czynić…

                                                                                                                       

Jezus:  Zostaw swoje plany i pragnienia i chodź za Mną...

                                                                                                     

ja: Zostawić to wszystko? Uwielbiam chodzić ze słońcem. Ciepełko rozchodzi się po plecach i muska kark. Przeraźliwie długi cień snuje się po chodniku a ludzie, którzy się zbliżają pochylają głowy i mrużą oczy. I wyglądają jak onieśmieleni blaskiem, schodzą z drogi.

                                                                                                                   

Jezus:  Zostaw te wszystkie drogi i spotkania i chodź za Mną...

                                                                                    

ja: Wiele jeszcze nie widziałem… wiele chciałbym zobaczyć… Najpiękniej jest o świcie, gdy szlak należy do kamieni i mrówek. Ilu ludzi przejdzie tędy dzisiaj? Ilu tutaj zostawi swoje spojrzenie… tak łagodne i wierzące w to, że się nigdy nie rozstanie z tym miejscem.

                                                                                                                             

Jezus: Kiedy zapalają się latarnie - ulice zajmują gołębie, wróble i śmieciarze. Pojawiają się tak samo niepostrzeżenie, jak znikają. Przychodzą tak samo jak wczoraj i jutro. Pomyślałeś kiedyś, ile w nich pokory i zgody na poranki pustych ulic zasypanych kurzem, liśćmi, śniegiem…? Zostaw to miejsce i tych ludzi i chodź za Mną...                                                                                                                    

ja: Jezu, jest tak przyjemnie chodzić o poranku i nie przedzierać się przez tłum, nie przepraszać, nie speszyć. Słuchać jak stukot butów odbija się echem w bramach, rozchodzi się po kamienicach. To mój stukot – moja tylko sprawa czy się zatrzymam czy pójdę dalej. Słucham, jak się budzi szmer, charkot, dudnienie i po chwili tryskają pierwsze strugi wody w fontannie. Ilu ludzi spotka się dziś z tym miejscem? Sto? Tysiąc? Sto tysięcy? Ale pierwsze krople są tylko dla mnie!

                                                                                                                 

Jezus:  Oddaj te wszystkie doświadczenia innym i chodź za Mną ...

                                                            

ja: I tak chodzić zadrzewioną aleją i przechodzić z cienia w światło, ze światła w cień, ale tylko po to, by znów wyjść do światła. Do światła ulicy, do szumu, stukotu, łoskotu, warkotu, świstu, huku, trzasku. I czuć się kroplą tego wiru, tego pędu. Być porwanym przez tę falę, wciśniętym do tramwaju, pędzić przed siebie, jak pędzą inni…Mijać szyldy i reklamy: „cztery pory”, „apteka”, „tylko u nas”, „najtaniej”, „wyjątkowa oferta”, „specjalnie  dla Ciebie”, „szewc”, „piekarnia”, „zdrowe”, „modne”, „przewijanie nici”. I gubić się w tym chaosie i zamęcie idąc drogą dobrze znaną, bo przechodzoną i opowiedzianą przez tych, którzy szli nią przed nami.

                                                                                                 

Jezus:  Jeśli chcesz być szczęśliwy, dobry i doskonały, porzuć to, co posiadasz, co kochasz, do czego się przywiązałeś i chodź za Mną...

                                                                                                                          

ja: Uwielbiam chodzić pod słońce. Wyciągać szyję do światła, mrużyć oczy i nagle je otwierać by spojrzeć na czyjąś twarz. Ale, dlaczego nie czuję się szczęśliwy…

                                                                                                   

Jezus: Bo jeszcze wiele zatrzymujesz dla siebie.  Oddaj WSZYSTKO i chodź za Mną... ODWAGI!

                                                                                       

ja: Pragnę tak iść przez każdego dnia i spotykać Ciebie. Grzać się w Twoim słońcu i szukać ukojenia w Twoim cieniu. Słyszeć Twój głos w szumie liści i w gwarze ulicy. Widzieć Twój uśmiech w każdej napotkanej twarzy. Być przy Tobie śmieciarzem i iść z podniesionym czołem. Jesteś moim brzaskiem i zmrokiem. Jesteś moim pośpiechem, potknięciem i ukojeniem, moją „wyjątkową ofertą”, „specjalnie dla mnie”, tym, co „zdrowe” i co „modne”. Moim „przewijaniem nici” za każdym razem, gdy je poplączę.

                                                  

Jezus: Czemu więc posmutniałeś…?

                                                                          

ja: Jezu, tak wiele posiadam…

                                                                             

Jezus: Tylko wtedy, gdy zrezygnujesz z tego, co wydaje ci się najważniejsze, poznasz, czym jest prawdziwe dobro.

                                           

ja: Potrzebuję czasu…

                                                          

Jezus: ZACZEKAM!

                                                                                                                     

AGNIESZKA WÓJCIK, LESZNO                                                                                                                                                                                    

Agnieszka powyższy tekst napisała na nabożeństwo, które odbyło się podczas  rekolekcji młodzieżowych w Łabuniach, w maju br. Dziękujemy Ci Agnieszko z serca!

 

 

 

 

Wstecz Odsłon: 10059   

 

Twoim zdaniem


 
Dodaj komentarz
 




 
000126598
 

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
Administrator: Mirosław Kuduk

Mirosław Kuduk © 2010

Profesjonalny Hosting