Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

Powołane do dialogu

Skoro dialog jest relacją międzyosobową, by móc zaistnieć muszą się spotkać osoby. ...

Misyjne wyzwania

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


Inkulturacja

2010-02-01 s. Anna Siudak FMM

 


 

 

      Dzięki religijnej naturze, człowiek jest uzdolniony do przyjęcia łaski wiary. Na Chrystusową miłość człowiek odpowiada wiarą. Łaskę wiary można utracić, ale dyspozycję religijną nigdy.

 

      Inkulturacja wg Redemptoris missio określona jest jako wewnętrzne przekształcenie autentycznych wartości kulturowych przez ich integrację w chrześcijaństwie i zakotwiczenie chrześcijaństwa w różnych kulturach. Jest to proces głęboki i całościowy, który dotyczy zarówno orędzia chrześcijańskiego jak i również refleksji i konkretnej działalności Kościoła. Jest to proces trudny, ponieważ nie może w żadnej mierze naruszyć specyfiki i integralności wiary chrześcijańskiej (RMis 52).

 

     Inkulturacja jest postrzegana jako twórcza wymiana, przez którą Kościół wciela Ewangelię w różne kultury i jednocześnie wprowadza narody z ich własnymi kulturami do swej własnej wspólnoty. Przez nią sam Kościół wzbogaca się o formy wyrazu i wartości w różnych dziedzinach chrześcijańskiego życia takich jak ewangelizacja, kult, teologia, dzieła miłosierdzia. Poznaje i wyraża jeszcze lepiej tajemnicę Chrystusa, a jednocześnie jest pobudzany do stałej odnowy (RMis 52).

   

    Każdy naród i kultura mają zasymilować chrześcijaństwo. Ma myśleć i wyrażać w swoim języku doświadczenie Chrystusa. Kościoły nie mogą być przesadzana skądinąd. Lud Boży ma dążyć do wprowadzenia własnej teologii, własnej struktury Kościoła, własnej liturgii oraz systemu urzędniczego. Celem misji jest zakładanie Kościołów, aż do całkowitej ich dojrzałości (RMis 48). To dojrzewanie zakłada posiadanie rodzimego duchowieństwa i episkopatu, liturgii, instytucji niezbędnych do funkcjonowania Kościoła, rodzimego laikatu zaangażowanego w dzieło ewangelizacji, pomoc w rozwoju oraz prowadzenie własnej misji (DM 19-30).

   

     Orędzie Chrystusa ma przenikać elementy kultury miejscowej, oczyszczać je i nadać im ostateczny sens zbawczy. Człowiek nie rozwija się w świecie natury. Nieodzownym składnikiem do rozwoju człowieka jest kultura. Dzisiaj dziecko opanowuje sztukę pisania i podstawy arytmetyki w ciągu kilku miesięcy. W procesie filogenetycznym potrzeba było kilku milionów lat, by należycie ukształtowało się pismo. Kultura właśnie przyśpiesza rozwój osobniczy. Człowiek jest podmiotem kultury. Kultura jest wyrazem człowieczeństwa. Człowiek jest jakby wyobcowany z natury. Musi ustawicznie siebie transcendentować. Zatraca wręcz swoje człowieczeństwo, gdy tkwi w tak zwanej naturalności.

   

     Człowiek żyje w ustawicznej świadomości uwalniania się od nabytych struktur rozwojowych po to, by zdobyć nowe, doskonalsze struktury. Droga rozwojowa jest otwieraniem się osoby ludzkiej na coraz to nowe i wyższe wartości i otwieraniem się na drugie  ty, na  Ty  Absolutu. Przejście z głębokiej nieświadomości (zygoto) do świadomości, to pierwsza istotna swoistość procesu rozwojowego człowieka. Jedynie człowieka cechuje symbolizm. Człowiek ustawicznie przekracza granice własnego rozwoju. Nie wolno mu się w nim zatrzymać. Człowiek w pełni odczuwa Drogę Krzyżową własnego rozwoju. Jest świadom błędów, kryzysów, pomyłek. Rozwój nie zna nawrotu do pierwotnych struktur.

   

     Człowiek rozwijając się tym bardziej poznaje siebie jeżeli uwolni się z narcyzmu i im bardziej otwiera się na świat, który go otacza oraz na „Ty” Absolutu. Człowiek refleksyjnie przeżywa cel, do którego zmierza. Śmierć jest ostatnim etapem dojrzewania. Tajemnica człowieka najpełniej objawia się w procesie umierania. Osoba w procesie progresywnej personalizacji jest ukierunkowana do życia przyszłego, doskonalszego. Zdolność do symbolizowania umożliwia człowiekowi przebudowę świata natury w świat kultury. Dzięki zdolności do symbolizowania człowiek żyje w nowym wymiarze. Ma dostęp do świata filozofii i religii. Obrazy, symbole, mity wypełniają funkcje i są częścią zasadniczej struktury naszego bytu.

   

     Symbol krzyża i inne symbole religijne, liturgiczne wprowadzają nas w przestrzeń sakralną. Porywają nas do innego świata, dają nam wgląd w prawdę. Skład Apostolski jest symbolem wiary. Świat symboli łączy to, co zmysłowe z ponadzmysłowym, materialne z rzeczywistością niematerialną w nierozłączną całość. Zdolność do symbolizowania jest bazą funkcyjnych zdolności duszy. Język jest symbolem, przez który przekazuje się konkretną duchowość. Zdolność do symbolizowania jest własnością ducha. Każdy symbol jest wyrazem kultu. Człowiek religijny ma potrzebę kultu.

   

     Absurdem jest twierdzenie, że człowiek jest niereligijny. Nie można się wyzbyć ludzkiej natury, a ta jest religijna. Człowiek jest obdarzony językiem duszy, został uzdolniony do przyjęcia wiary. Nasze potrzeby o charakterze transcendentnym mają swój punkt styczny w symbolizowaniu. W inkulturacji chodzi o to, by każdy człowiek w swojej kulturze stawał się nowym człowiekiem, człowiekiem łaski wiary.

 

 

 

 

Wstecz Odsłon: 14110   

 

Twoim zdaniem


 
Dodaj komentarz
 




 
000126913
 

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
Administrator: Mirosław Kuduk

Mirosław Kuduk © 2010

Profesjonalny Hosting