Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

Maryja w nauczaniu wybitnych współczesnych teologów

     „O Błogosławionej Maryi Dziewicy Bożej Rodzicielce, w Tajemnicy Chrystusa i Kościoła”.   W referacie nie będą cytowane wszyst ...

Misyjne wyzwania

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


Dialog międzyreligijny

2010-02-01 s. Anna Siudak FMM

 


 

 

     Dialog międzyreligijny jest jedną z form misji ewangelizacyjnej Kościoła. Nie jest polemiką czy bezpośrednią i jednostronną próbą nawrócenia. On zakłada, że obydwie strony oczekują i chcą się nauczyć czegoś od siebie nawzajem. Ta  możność otrzymania i przyjęcia służy od-demonizowaniu „przeciwnika”, a przez to także zhumanizowaniu społeczeństwa. Możność wzajemnej wymiany doświadczeń religijnych służy odkrywaniu działania łaski Bożej  w życiu ludzi wierzących inaczej i odkrywaniu ziaren „Słowa”.

   

     Ogłoszona 28 października 1965 r. przez Sobór Watykański II „Deklaracja o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich” zapoczątkowała dialog Kościoła katolickiego z innymi religiami. Dialog międzyreligijny w zasadniczy sposób różni się od dialogu ekumenicznego. W tym ostatnim chodzi przede wszystkim o przywrócenie pełnej i widzialnej jedności wspólnoty chrześcijańskiej, która w historii doznała bolesnych podziałów. Natomiast dialog między religiami nie ma na celu zjednoczenia wszystkich religii, stworzenia jakiejś „super-religii”, „religii ponad religiami”. Nie chodzi w nim o zniesienie różnic pomiędzy religiami świata.

 

     Według Soboru, podstawowym celem dialogu międzyreligijnego jest „umacnianie jedności i miłości między ludźmi oraz między narodami” (NA, 1). Chodzi więc przede wszystkim o spotkanie chrześcijan z wyznawcami innych religii, które usuwać będzie po obydwu stronach nieufność i nienawiść, które w przeszłości były przyczyną wojen religijnych. We współczesnym świecie odkryto potrzebę pokojowego współistnienia wyznawców różnych religii. Wyrosła ona przede wszystkim z uwarunkowań, w jakich znalazł się współczesny świat na skutek technicyzacji życia, globalizacji, niespotykanej dotąd migracji ludów i bardzo szybkiego rozwoju środków przekazu. Faktem staje się spotkanie różnych kultur i niespotykane dotąd w historii spotkanie wyznawców różnych religii.

   

    Dialog międzyreligijny jest konieczny ze względu na problemy i potrzeby nękające ludzkość, aby naświetlać sens życia i by rozwijać wspólne działania na rzecz pokoju i sprawiedliwości w świecie. Trzeba tu też zaznaczyć, że celem dialogu jest uniknięcie równie niebezpiecznego inkluzywizmu, według którego nie istnieje jedna prawda, lecz tyle prawd ilu jest ludzi, a każda jest pełna i autonomiczna.

 

     Partnerami dialogu międzyreligijnego prowadzonego przez Kościół katolicki są wyznawcy religii monoteistycznych: wyznawcy judaizmu i muzułmanie oraz wierni religii Dalekiego Wschodu i subkontynentu indyjskiego: konfucjaniści, shintoiści, buddyści, hinduiści, dżiniści i inni. Z życzliwością Kościół również wychodzi na spotkanie wyznawców religii tradycyjnych, którzy żyją na różnych kontynentach, przede wszystkim w Afryce.

   

     Przedmiotem dialogu międzyreligijnego są przede wszystkim kwestie etyczne i moralne. Jan Paweł II zwrócił na to uwagę w 1996 roku: „najbardziej płodny grunt, na którym rozwija się dialog międzyreligijny, składa się z kwestii moralnych i etycznych, mających wpływ na przyszłość ludzkości”.

   

       Z punktu widzenia Kościoła katolickiego celem dialogu międzyreligijnego jest w pierwszym rzędzie świadczenie o miłości Jezusa Chrystusa do wszystkich ludzi wszystkich czasów i wszystkich religii. Kościół, podejmując dialog z religiami świata nie rezygnuje z wyraźnego głoszenia Jezusa Chrystusa i Jego Ewangelii. Według Jana Pawła II, „owocem dialogu jest jedność pomiędzy ludźmi oraz jedność ludzi z Bogiem, który jest źródłem i objawieniem wszelkiej prawdy i którego Duch kieruje ludźmi w wolności tylko wtedy, kiedy spotykają się ze sobą w prawdzie pełnej szczerości i miłości”.

   

      Ważnym zadaniem, które stawia sobie dialog międzyreligijny jest zaangażowanie na rzecz pokoju pomiędzy różnymi narodami, będącymi wyznawcami różnych religii. Dialog międzyreligijny odbywa się na różnych płaszczyznach i przybiera zróżnicowane formy.

   

      Jego pierwszą formą jest tzw. dialog życia, zwany też dialogiem codzienności. Polega on na życzliwym współistnieniu wyznawców różnych religii w ich środowiskach życia. W dialogu życia „ludzie usiłują żyć w otwartym i dobrosąsiedzkim duchu, dzieląc radości i smutki, ludzkie problemy i troski” . Drugą formą dialogu międzyreligijnego jest dialog doktrynalny, czyli teologiczny.

   

     Chodzi w nim o zrozumienie doktryny, w której wyrażają się istotne dla każdej religii treści religijne. Biorą w nim udział eksperci poszczególnych religii. Realizuje się na poziomie rozmów i wymiany poglądów nie zaś polemik. W ramach dialogu wymiany myśli teologicznej „specjaliści poszukują głębszego rozumienia dziedzictwa religijnego każdego z nich i doceniają wartości duchowe innych” .

   

      Jeszcze na innej płaszczyźnie spotykają się mnisi różnych religijnych tradycji. Ten dialog dotyka samej istoty religii. Płaszczyzną ich spotkania jest modlitwa, kontemplacja, asceza i doświadczenie wszechmocy Boga. Dzielą się oni duchowymi przeżyciami oraz podejmując dialog z Bogiem są zdolni do dialogu między sobą. Mnisi niechrześcijańscy żyjąc przez pewien czas w klasztorach chrześcijańskich poznają, kim jest dla chrześcijan Jezus Chrystus.

 

     Należy również wspomnieć o specyficznej formie dialogu międzyreligijnego, czyli dialogu religijnego doświadczenia, dialogu modlitwy. Do wzajemnego zbliżenia się wyznawców różnych religii prowadzi ich uprzednie zbliżenie się do Boga, bez konieczności jednak rezygnacji z własnej tożsamości religijnej. W tym dialogu religijnego doświadczenia nie ma miejsca na jakikolwiek relatywizm czy indyferentyzm religijny. Przykładem takiego “dialogu modlitwy” była choćby wspólna modlitwa o pokój wyznawców różnych religii, która odbyła się w Asyżu dnia 27 października 1986 roku z inicjatywy papieża Jana Pawła II. W tym samym duchu odbywają się spotkania organizowane od 23 lat przez włoską Wspólnotę św. Idziego, która rozpowszechnia ideę Jan Pawła II na całym świecie. W dniach 6-8 września 2009 r.  takie spotkanie odbyło się w Krakowie i Auschwitz-Birkenau.

   

     Istotną wreszcie formą dialogu międzyreligijnego jest tzw. dialog wspólnych dzieł. Polega on na współpracy wyznawców różnych religii na płaszczyźnie humanitarnej, charytatywnej, społecznej, ekonomicznej i politycznej. Jego celem jest wyzwolenie społeczne. Jest ukierunkowany na obronę i promocję wartości ogólnoludzkich. Redemptoris missio podkreśla, że „wszyscy wierni i wspólnoty chrześcijańskie wezwani są do uprawiania dialogu, chociaż nie w tym samym stopniu i formie. Niezbędny jest wkład świeckich, którzy przez osobisty przykład i własną działalność mogą wpłynąć na polepszenie stosunków pomiędzy wyznawcami różnych religii, a niektórzy z nich będą mogli również dać wkład w dziedzinę badań naukowych” (RMis, 57).

   

     W czterdziestą rocznicę powstania Papieskiej Rady do spraw Dialogu Międzyreligijnego na posiedzeniu plenarnym, trwającym od 14 do 19 maja 2009 r., przewodniczący Rady, angielski arcybiskup Michael Louis Fitzgerald podkreślał, że dla załagodzenia wszelkich konfliktów religijnych niezbędny jest dialog. Aby chronić pokój na świecie, trzeba traktować dialog nie jak lekarstwo, ale raczej jako środek zapobiegawczy, zwłaszcza w świetle konfliktów, które nie mają źródła religijnego, ale tylko "nabierają charakteru religijnego".

   

     Do uczestników zgromadzenia ogólnego Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego, które odbyło się 7 czerwca 2009 r., na temat: „Dialog in veritate et caritate: wskazówki duszpasterskie” Benedykt XVI m.in.powiedział: Cieszę się, że w tych dniach staraliście się dojść do głębszego zrozumienia postawy Kościoła katolickiego wobec członków innych tradycji religijnych. Rozważaliście najszerszy cel dialogu, jakim jest odkrycie prawdy, i jego motywację, jaką jest miłość, w posłuszeństwie boskiej misji powierzonej Kościołowi przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

     

     Na inauguracji mego pontyfikatu stwierdziłem, że „Kościół chce w dalszym ciągu budować mosty przyjaźni z wyznawcami wszystkich religii, aby szukać prawdziwego dobra każdej osoby i całego społeczeństwa” (25 kwietnia 2005 roku). Poprzez posługę Następców Piotra, łącznie z pracą Papieskiej Rady ds. Dialogu Międzyreligijnego i wysiłkami ordynariuszy miejsca i ludu Bożego na całym świecie, Kościół ciągle zbliża się do wyznawców różnych religii.

   

      W ten sposób pojawia się pragnienie spotkania i współpracy między prawdą i wolnością. Jak powiedział mój czcigodny poprzednik papież Paweł VI, główną odpowiedzialnością Kościoła jest służba prawdy, „prawdy o Bogu, prawdy o człowieku i jego tajemniczym przeznaczeniu, prawdy o  świecie. Prawdy, którą znajdujemy w Słowie Bożym” (Evangelii nuntiandi, 78).

 

Każdego z nas obowiązuje DEKALOG DIALOGU MIĘDZYRELIGIJNEGO ułożony m in. przez pana prof. Eugeniusza Sakowicza:

 

1. Miej zawsze świadomość, że wszyscy ludzie, bez względu na wyznawaną religię, są dziećmi jednego Boga – Ojca i Stwórcy.

 

2. Pamiętaj, że ludzie innych religii mają prawo żyć obok ciebie.

 

3. Poznawaj coraz bliżej Jezusa Chrystusa, byś potrafił zrozumieć ludzi innych religii, z którymi On się zjednoczył poprzez Wcielenie i których odkupił swoją zbawczą męką i śmiercią.

 

4. Nie zapominaj, że Duch Święty jest w tajemniczy sposób obecny również w kulturach i religiach niechrześcijańskich.

 

5. Poznawaj i kochaj coraz bardziej własną religię, byś lepiej mógł poznać inną. Określ wyraźnie, kim sam jesteś.

 

6. Bądź otwarty, wyrozumiały i solidarny w tym, co ludzkie, z wyznawcą każdej religii.

   

7. Wyzwalaj się z krzywdzących stereotypów. Nigdy nie rozmawiaj z drugim człowiekiem tak, jakbyś go widział w „krzywym zwierciadle”.

 

8. Patrz na drugiego człowieka, wczuwaj się w jego myślenie, słuchaj go i rozmawiaj z nim tak, jakbyś chciał, żeby on widział ciebie, wczuwał się w twoje myślenie, słuchał cię i rozmawiał z tobą.

   

9. Pamiętaj, że najważniejszym celem dialogu międzyreligijnego jest zbliżenie się do Boga – jedynej Prawdy, Drogi i Życia.

   

10. Pamiętaj, że dialog międzyreligijny jest realizacją na co dzień przykazania miłości Boga i bliźniego.

 

 

 

 

Wstecz Odsłon: 20813   

 

Twoim zdaniem


 
Dodaj komentarz
 




 
000126574
 

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
Administrator: Mirosław Kuduk

Mirosław Kuduk © 2010

Profesjonalny Hosting