Languages:                   

MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA

Franciszkanki Misjonarki Maryi

Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej

Bosna i Hercegovina Deutschland Ősterreich Magyarország
Polska Россия Slovenija Україна

Europejski Dzień Przeciwko Handlowi Ludźmi - Lublin

Dnia 18 października będziemy obchodzić siódmy Europejski Dzień Przeciwko Handlowi Ludźmi. ...

Pisma Założycielki

Zobacz inne
 

Zobacz również

Ankieta


Czy uczestniczyliście w zorganizowanych rekolekcjach?


Nie
Tak


Głosuj     Wyniki     Inne pytania
 

Polecamy


 

         

Warszawa

Msze św. w Kaplicy
Królowej Misji

- w niedzielę: godz. 8.00
- w tygodniu: 6.30

   
Adoracja Najświętszego Sakramentu

- Pon.– Piątek godz. 7.30 – 17.00
- Sobota godz. 7.30 – 15.00
- Niedziela  godz. 11.00 – 17.00




 

Serwis osób niezalogowanych


Konstytucje Franciszkanek Misjonarek Maryi

2010-02-19 Maria od Męki Pańskiej (Helena de Chappotin)

 


 

 

      Maria od Męki Pańskiej napisała  Konstytucje na polecenie o. Rafała Delarbre OFM  w 1872 r. w Rzymie. Pisała je siedząc na stopniach Koloseum w ciągu trzech dni.

   

Rozdział 1

 

Cel ogólny Zgromadzenia

 

     Wszystkie wielkie zakony naszej Matki Kościoła św., jak również inne zgromadzenia, inspirowane ich duchowością, mają jeden i ten sam cel, którym jest naśladowanie Jezusa Chrystusa, Drogi, Prawdy i Życia dusz naszych.
     Przeniknięte głęboko tą myślą, wszystkie Franciszkanki Misjonarki Maryi niech wiedzą, że obrały ten rodzaj życia nie tylko po to, by zachować przykazania Boże i prawa Kościoła, lecz także by praktykować rady ewangeliczne, na ile to będzie możliwe, pod opieką Maryi Niepokalanej i według swych Konstytucji.
     W oparciu o ten fundament, Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi będą się uważać za oddane w szczególniejszy sposób naśladowaniu Pana naszego. Będą wiedziały, że za Jego przykładem ubóstwo jest ich udziałem, ponieważ Boski Mistrz urodził się w stajence; posłuszeństwo i cierpienie ich wyborem, ponieważ ich niezawodny Mistrz był posłusznym aż do śmierci krzyżowej; czystość ich skarbem, ponieważ ich niebieski Oblubieniec znajduje w niej swe rozkosze i chwałę. (CS 1)  

   

Cel szczególny Zgromadzenia

 

     Jak nasz Pan Jezus Chrystus stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla zbawienia wszystkich dusz, Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi oddadzą się zadośćuczynieniu i apostolstwu w wymiarze, który im przypadnie, oddając się Bogu na ofiarę za Kościół i dusze. Osiedlać się będą, według życzenia Stolicy Apostolskiej, w misjach zagranicznych, nawet najbardziej niebezpiecznych i oddalonych.
     Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi zachowują Regułę Trzeciego Zakonu Regularnego św. Franciszka, stosując się do własnych Konstytucji.(CS  2)  

 

Droga szczególna Franciszkanek Misjonarek Maryi

 

     Najświętsza  Maryja Panna była najdoskonalszą naśladowczynią Boskiego Syna; niechaj więc będzie Ona specjalną drogą swych córek misjonarek, idących do Chrystusa, naśladujących Go i dającym Go duszom. Jako Franciszkanki niech mają za szczególną cechę zdanie się na Opatrzność, gorliwość apostolską, miłość i praktykę ubóstwa. (CS 3)  

   

Nazwa Zgromadzenia

   

     Niech nazwa Franciszkanki Misjonarki Maryi pomoże im zrozumieć, że specjalnym ich powołaniem jest nie tylko prowadzić dalej na ziemi posłannictwo Najświętszej Maryi Panny, lecz także swoim życiem głosić Maryję Niepokalaną, Jej imię, Jej cześć, Jej chwałę; by dojść do tego, niech pozwolą się przeniknąć duchem Serafickiego Ojca i dziecięcą miłością ku Maryi Niepokalanej, którą on przekazał swoim dzieciom. To w pokorze Nazaretu Matka Boża zasłużyła na to, by dać światu Zbawiciela. Niech więc każda z Jej córek misjonarek odda się na ofiarę bez rozgłosu, w pokorze i prostocie życia ukrytego, starając się utrzymać w ten sposób pokój między niebem a ziemią. Podobnie jak Najświętsza Maryja Panna towarzyszyła Jezusowi do Egiptu, a później w Jego wyprawach apostolskich, tak samo siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi oddadzą się apostolstwu na misjach, jako pokorne pomocnice kapłanów misjonarzy, w granicach nakreślonych przez ich Konstytucje. (CS 4)

 

Adoracja Najśw. Sakramentu

     

     Aby naśladować Najświętszą Pannę w towarzyszeniu Panu Jezusowi Chrystusowi, siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi poświęcają się codziennej adoracji wystawionego Najświętszego Sakramentu. (CS 5)  

   

Duch ofiary

 

     Przez sam fakt, że oddają się na ofiarę, i przede wszystkim dlatego, że jako misjonarki Maryi, powinny poświęcić się apostolstwu wśród ludów oddającym się bałwochwalstwu, mogą spodziewać się, że napotkają przeszkody. Szatan nie będzie mógł patrzeć na ołtarze Najświętszego Sakramentu wznoszące się obok jego ołtarzy, nie wypowiadając siostrom Franciszkankom Misjonarkom Maryi wielkich walk i nie zsyłając doświadczeń, tak zewnętrznych jak i wewnętrznych. Niech starają się znosić je w pokoju, czerpiąc siłę w wierze, nadziei, miłości, sakramentach, a szczególniej w Komunii św. (CS 6)      

 

Rodzaj życia

 

     Najśw. Panna dzieliła swe życie między modlitwę i pracę; Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi wybierają jak Ona życie mieszane. Zarazem kontemplacyjne i czynne, szukają w modlitwie błogosławieństwa dla apostolstwa, a w apostolstwie celu modlitwy. (CS 7)  

 

Nabożeństwa

   

     Przede wszystkim niech szukają dawnych nabożeństw w Kościele, lub tych, które mają zatwierdzenie Stolicy Apostolskiej. Niech tak samo postępują odnośnie lektury do czytania duchownego i niech nikt nie podejmuje żadnego szczególnego nabożeństwa, wymagającego praktyk dodatkowych bez pozwolenia przełożonej generalnej lub prowincjonalnej.

   

Głównymi ich nabożeństwami będą zatem:

   

  • 1. Do Najświętszego Serce Jezusa. Niech zgłębiają je nieustannie, pamiętając, że Maryja starała się przede wszystkim poznać je i rozważać, by dostosować do niego swoje serce.
  • 2. Droga Krzyżowa, którą uczynią swoim codziennym nabożeństwem, łącząc się przez nią z Boską Ofiarą i z Jej świętą Męką, by otrzymać chwałę Bożą, zbawienie grzeszników i wyzwolenie dusz z czyśćca.
  • 3. Prawdziwe i stałe nabożeństwo przynoszenia ulgi duszom cierpiącym, dając im hojny udział w swych modlitwach, ofiarach i dobrych uczynkach.
  • 4. Niech starają się poznać cnoty Maryi w Nazarecie, by czerpać w nich ducha wewnętrznego, brać wzór życia wspólnotowego i siłę do apostolstwa.
  • 5. Niech na wzór Serafickiego Ojca, Świętego Franciszka mają największą ufność i najczulsze nabożeństwo dla Królowej Aniołów i wszystkich duchów błogosławionych, uciekając się do Niej i do nich we wszystkich swoich potrzebach.  
  • 6. Niech pamiętają, że różaniec był orężem Kościoła przeciwko niewiernym i heretykom; niech się nim często posługują, by wyjednać triumf Kościoła, zbawienie dusz i pomoc we własnych trudnościach.
        Będą szerzyć te same nabożeństwa wśród osób, które je otaczają, a szczególnie nabożeństwo do Jezusa, Maryi, Józefa. (CS  8)
  •  

    Uroczystość patronalna

       

         Niepokalane Poczęcie, które jest uroczystością patronalną Zakonu Serafickiego, będzie nią także dla Franciszkanek Misjonarek Maryi; przez szacunek i miłość dla swej Boskiej Matki, wszystkie siostry uważać Ją będą za Królową i prawdziwą Przełożoną Zgromadzenia. (CS  9)  

     

    Zjednoczenie z Panem Jezusem

     

        Życie ich składać się będzie z modlitwy i obecności Bożej. To zjednoczenie umysłu i serca z Panem naszym Jezusem Chrystusem będzie im towarzyszyć wszędzie i we wszystkich dziełach. (CS 10)

       

    Miłość i pokora

       

         Niech się często zastanawiają nad tymi słowami: „Mają jedno serce i jedną duszę”. Niech usiłują wprowadzić je w czyn w swej małej rodzinie i niech praktykują je również we wszystkich relacjach z ludźmi ze świata, mając szczery wstręt do obmowy, a jeszcze bardziej do oszczerstwa. Niech starają się wzbudzać w duszach wielką bojaźń przed uchybieniami przeciwko miłości, choćby najlżejszymi. Niech dają przykład pod tym względem i okazują szczery szacunek i miłość wszystkim innym Zgromadzeniom zakonnym, które się różnią od ich Zgromadzenia. Wreszcie niech pokora uczyni je użytecznymi dla wszystkich, a dla nikogo ciężarem, pamiętając, że boski Mistrz przyszedł służyć, a nie by Mu służono. (CS 11)

       

    Umiłowanie pracy

     

         Niech nigdy nie będą bezczynne. Niech poświęcają modlitwie czas przeznaczony nań przez posłuszeństwo, reszta zaś dnia niech będzie użyta na dzieła i pracę ręczną. Niech starają się robić szybko i jak najlepiej wszystko co im powierzono. (CS 12)

       

    Szacunek dla kapłaństwa

       

         Niech mają dla Ojca świętego szacunek równy ich miłości i niech widzą w nim osobę samego Pana Jezusa. Niech przenoszą ten szacunek na tych wszystkich, którzy są naznaczeni pieczęcią kapłaństwa, zwłaszcza zaś na tych, którzy mają szczególną pieczę o ich dusze i dzieła: Świętą Kongregację Propagandy, Zakon Seraficki, przełożonych duchownych, spowiedników, kapłanów ich diecezji i misjonarzy z ich wikariatu. Niech względem nich w postępowaniu i słowach mają zawsze tę cechę dziecięcą, pełną szacunku a zarazem  oddania. (CS 13)      

     

    Kult zewnętrzny

     

         Niech mają dla kościołów, a szczególnie dla ołtarza staranie i miłość jaką miała Najświętsza Panna troszcząc się o utrzymanie swego Boskiego Syna.
         Niech pracują nie tylko dla swoich kaplic, lecz niech nabiorą wprawy w pracach ręcznych, potrzebnych dla kultu zewnętrznego, by przyjść z pomocą biskupom i misjonarzom w ich kościołach i dziełach.
         W kościołach i oratoriach nawet prywatnych, każdy kapłan może używać mszału franciszkańskiego. (CS 14)                                                                                                

     

    Uczucia

     

         Wystrzegać się będą złudzeń, bez względu jakie uczucia będą je wypełniać: zniechęcenia czy pocieszenia. We wszystkim zwłaszcza z racji swego misyjnego powołania będą się odwoływały do wiary i rozumu, osądzając swą miłość ku Bogu według praktyki rzetelnych i doskonałych cnót, nie zaś według tkliwego nabożeństwa. (CS 15)

       

    Narodowość

     

        Jakakolwiek jest ich narodowość, wychowanie, rodzina i zwyczaje, niech się „ stopią” jedne z drugimi, unikając w słowach i czynach wszystkiego co przypominałoby rozdźwięk między nimi. (CS 16)

     

    Języki

       

         Dla ułatwienia apostolstwa na misjach, wszystkie postarają się nauczyć języka angielskiego, francuskiego i włoskiego, jak i języka tego kraju, w którym się znajdują. Trzech pierwszych języków uczyć się będą w nowicjacie, gdzie zatroszczą się, by mieć Siostrę mogącą je wykładać. Co do języków właściwych misjom, trzeba się będzie postarać, by w chwili fundacji posłać kilka osób inteligentnych, które by mogły przy pomocy książek i tubylców nauczyć się należycie języka tam używanego. Gdy ta umiejętność będzie nabyta przez pierwsze wysłane, dołożą one wszelkich starań by ją przekazać siostrom, które się do nich dołączą, szczególnie tym, które przeznaczone zostaną do czynnej pracy. (CS 17)

     

    Rozdział II  

     

    Dom nauki

     

         Profeski pierwszych ślubów, których wykształcenie byłoby niekompletne, lub które by okazywały wielkie zdolności do nauki, będą wysłane przez przełożoną generalną i jej radę do specjalnego domu, gdzie biorąc udział w ćwiczeniach zakonnych, będą przez rok lub kilka lat uczyć się, według tego, jak to będzie uznane za korzystne, pod kierunkiem starszych sióstr. (CS 18)

     

     

    Rozdział III

     

    Śluby proste

     

         Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi składają trzy śluby proste: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.
          Przez złożenie ślubów siostry oddają się całkowicie do dyspozycji Przełożonych, by udać się wszędzie tam, gdzie posłuszeństwo je pośle i pracować w dziełach Zgromadzenia w duchu ich powołania. (CS 19)

       

    Ślub posłuszeństwa

       

        Niech wiara będzie racją i siłą ich posłuszeństwa. Niech widzą Pana Jezusa w osobach wszystkich Przełożonych, poddając się wszystkiemu co im nakazują, byleby się to nie sprzeciwiło jawnie prawu Bożemu lub Kościelnemu. Na mocy ślubu posłuszeństwa siostry bez oporu mają przyjmować obowiązki i zajęcia wyznaczone im przez Przełożone. Mają równie chętnie przyjmować zmiany miejsc, osób i czynności, które Przełożona Generalna, lub jej przedstawicielki, uważałyby za swój obowiązek nakazać. Wszelkie uwagi, jeżeli uznamy że powinniśmy je przedstawić, to zróbmy to z pełnym szacunkiem i poddaniem, aby, jeśli przełożona wysłuchawszy ich nie zmieni swej decyzji, uległość była pełna i całkowita. (CS 20)

     

    O trzech stopniach cnoty posłuszeństwa

     

  • Pierwszy polega na tym by spełnić to co kazano.
  • Drugi, by spełnić to radośnie.
  • Trzeci, aby doskonale łączyć swą wolę i sąd z wolą i sądem Bożym, objawionym nam przez Przełożonych. Takie było posłuszeństwo Maryi, takim powinno być posłuszeństwo Jej córek. (CS 21)
  •  

    Duch wiary w posłuszeństwie

     

         Niech widzą Pana Jezusa nie tylko w Przewielebnej Matce Generalnej, lecz także w  tych wszystkich, które mają obowiązek im rozkazywać, choćby to była odpowiedzialna za dany obowiązek. (CS 22)            

       

    Ślub ubóstwa

     

         Niech nadzieja będzie podstawą ich ślubu ubóstwa; łatwo jest ogołocić się ze wszystkiego, gdy się oczekuje wiecznej nagrody.
    Niech mają do swego użytku tylko rzeczy bez wartości. Pozwoli się im jednak mieć zegarek srebrny lub lepiej niklowy, jak najprostszy, by im ułatwić punktualność na adoracji i dziełach. Lecz w tym, jak i w każdym innym wypadku, niech nie mają niczego na własność, nawet obrazka. (CS 23)

     

    Umiłowanie ubóstwa

       

         Niech mają dla ubóstwa miłość ich Serafickiego Ojca św. Franciszka; tak jak on niech uczynią z niego swą panią i mistrzynię. Niech jej nigdy w niczym nie ranią i nie pozwolą, by Zgromadzenie zapominało o szczególnej miłości, jaką winno ubóstwu. (CS 24)

       

    Zarządzanie dobrami

       

         Wszystkie zasoby Zgromadzenia: dochody, pensje, jałmużny tworzyć będą jedną kasę, której zarząd powierzony będzie Ekonomce Generalnej. Rozporządzanie tą kasą regulowane będzie przez Przełożoną Generalną i jej Radę. Wyjątek w tej regule stanowią: zasiłki Propagandy Wiary, św. Dziecięctwa i innych dzieł, które powinny być szybko i w całości wysłane do misji, dla której są przeznaczone. Ta sama reguła stosuje się do jałmużny specjalnie przeznaczonej dla danej Misji. Rada lokalna ma głos decydujący jeśli chodzi o wszelkie wydatki przewyższające sto franków. Dla każdego wydatku przekraczającego pięćset franków, trzeba się zwrócić do Przełożonej Prowincjalnej, a ta ze swojej strony powinna zawsze zasięgać rady Przełożonej Generalnej, gdy chodzi o znaczne sumy. Prócz tego całe Zgromadzenie zastosuje się do ogólnych praw Kościoła dotyczących pozbywanie się nieruchomości, kosztownych mebli, zaciągania znacznych długów itd. (CS 25)

       

    Mieszkanie, klauzura

       

          Siostry Franciszkanki Misjonarki Maryi będą miały odrazę do domów zbyt wygodnych. Niech ich klasztory będą czyste, odpowiednie, dostosowane do Reguły, ale w jak najprostszym stylu i zawsze bez ozdób. Tylko kaplica nie podlega tej regule; jednak i tu niech unikają zbytniego przepychu i za wielkich wydatków. Miejsce zajmowane w kaplicy przez siostry oddzielone jest kratą od miejsca przeznaczonego dla wiernych. (CS 26)

     

    Cele

     

         Cele będą jednakowe, tak jak i ubranie; ubóstwo będzie ich ozdobą. Drzwi nigdy nie będą zamykane na klucz, chyba że dla ważnych przyczyn i za szczególnym pozwoleniem przełożonej. (CS 27)

       

    Sprzęty i ubranie

       

        Niech będą zawsze ubogie i odpowiadają ścisłym potrzebom. Ubranie powinno być z pospolitej wełny i płótna, zwykłego lecz mocnego. (CS 28)

     

    Praktyka ślubu ubóstwa

     

         Niech wszystkie zrozumieją, że ta sama ilość, która stanowiłaby grzech śmiertelny przeciw siódmemu przykazaniu w sprawie drobnej kradzieży, wystarczyłaby aby stanowić poważne przewinienie przeciw ślubowi ubóstwa, gdyby się zdarzyło, że któraś siostra przywłaszczyłaby sobie, sprzedała lub rozporządziła czymkolwiek bez pozwolenia przełożonych. Niech więc mają do użytku tylko przedmioty ściśle potrzebne; niech nie dają, nie pożyczają i nie przyjmują nic bez pozwolenia. (CS 29)

     

    Cnota ubóstwa

     

         Niech wszystkie wiedzą, że św. ubóstwo jest strażniczką zakonów i że w miarę jak się je rani, wkrada się rozluźnienie. Niech całe Zgromadzenie i każda siostra z osobna żyje w całkowitej praktyce ubóstwa, by zachować i pomnażać gorliwość. Trzeba każdą rzecz szanować, pamiętając, że dochody Zgromadzenia należą do dusz pogrążonych w ciemnościach pogaństwa. Co do przyszłości, niech się zdają na Opatrzność i polecają św. Józefowi zaopatrywanie Zgromadzenia. Niech się nie wstydzą ubóstwa i niech będą gotowe prosić o jałmużnę dla Zgromadzenia, czy dla dzieł na misjach, jeśli posłuszeństwo tego od nich zażąda. Siostry wybrane na kwestę powinny zawsze chodzić we dwie i kwestować w diecezjach, gdzie otrzymały na piśmie pozwolenie biskupa. (CS 30)

     

    Ślub czystości

     

         Niech gorąca i szczera miłość Boga będzie racją i ochroną ich czystości. Niech starają się, biedne stworzenia, naśladować - na ile są do tego zdolne - czystość Królowej Aniołów, ich Matki i Mistrzyni. Niech jak Ona czuwają nad swą duszą i ciałem, nieufne sobie, a zarazem roztropne jak węże i proste jak gołębica. (CS 31)

     

    Duch pokuty

     

    Niech czuwają nad zmysłami i umieją się umartwiać. Niech walczą z umiłowaniem wygód, prosząc o pokuty cielesne według swych sił, a nade wszystko przyjmując te, które sam Bóg ześle. (CS 32)

     

    Umiłowanie życia ukrytego

     

         Niech nigdy nie zapominają, że rolą zakonnicy jest żyć jak Maryja Niepokalana w cieniu i pod spojrzeniem Bożym. Niech będą mocno przekonane, że zamiłowanie do życia ukrytego jest jednym z najlepszych środków zachowania i przyozdabiania czystości. (CS 33)

       

    Formuła wieczystych ślubów

     

    W Imię Przenajświętszej i Najchwalebniejszej Trójcy, Ojca, Syna i Ducha Świętego, ja, Siostra Maria… ślubuję i przyrzekam Bogu Wszechmogącemu, Niepokalanej Maryi Pannie i naszemu Ojcu św. Franciszkowi, posłuszeństwo, ubóstwo i czystość na cały czas mego życia. Czynię te zobowiązania według Konstytucji Zgromadzenia Franciszkanek Misjonarek Maryi i błagam Trójcę Przenajświętszą za pośrednictwem Jezusa, Maryi i Józefa o łaskę wytrwania aż do śmierci. Oddaję się w ofierze za Kościół i dusze, poświęcam się adoracji Najświętszego Sakramentu i pracom misyjnym.

    /Wykonane w… za Pontyfikatu… za Episkopatu… Biskupa… w naszej kaplicy domu… dnia… miesiąca… roku…                      Podpis/

    (CS 34)

     

    Rozdział 4

     

    Nawiedzenie Najśw. Sakramentu

     

         Dzwoni się na nawiedzenie Najśw. Sakramentu 20 minut po 5:00, każda powinna starać się, by być jedną z pierwszych. (CS 35)

       

         Wszystkie odbywają godzinę rozmyślania. Te, które z powodu słabego zdrowia są zwolnione z pierwszego wstania, odbywają tylko pół godziny, jak najwcześniej, w chwili wyznaczonej przez Przełożoną. (CS 36)

       

    Nawiedzenie oratorium Najśw. Panny

     

         Rano, po wyjściu z kaplicy i wieczorem po rekreacji udają się do oratorium, by oddać dzień i noc pod opiekę Najśw. Panny, Matki i Mistrzyni Zgromadzenia. (CS 37)

       

    Oficjum Najśw. Panny

     

         Siostry chórowe odmawiają oficjum Najśw. Panny ze wspomnieniem świętych Zakonu św. Franciszka według brewiarza rzymsko-franciszkańskiego. Odmawia się go trzech częściach: Małe Godziny, Nieszpory z następującą po nich Kompletą, Jutrznia połączona z Laudesami.
         Przełożona lokalna, w porozumieniu z Przełożoną Generalną, ustali godziny Oficjum, według potrzeb dzieł domu. Lecz nie będzie zmieniać godziny raz ustalonej, bez zezwolenia Przełożonej Generalnej. Jednak w wyjątkowym wypadku, jednorazowo, Przełożona będzie mogła to uczynić. Siostry odmawiają oficjum z Pater, jak jest przepisane w Rozdziale IV Reguły Trzeciego Zakonu Regularnego, to jest 12 Pater za Jutrznię i siedem na każdą z innych Godzin.
         Odmawiając Oficjum, niech wszystkie łączą się z aniołami, wielbiącymi Pana i Boga swego. (CS 38)

       

    Adoracja

     

         Każda odbywa codziennie, przed Najśw. Sakramentem wystawionym, jedną lub dwie adoracje, według swego zdrowia i liczby osób. Zmieniają się co pół godziny. Szczególnie wtedy Franciszkanki Misjonarki Maryi mają się oddawać w ofierze za grzechy świata i wstawiać się za grzesznikami. Prócz tej codziennej adoracji, Najświętszy Sakrament zostaje wystawiony bez przerwy od niedzieli do wtorku wieczór tygodnia Pięćdziesiątnicy. (CS 39)

     

    Rachunek sumienia

     

         Dwa razy dziennie robi się rachunek sumienia. Dzwoni się na rachunek szczegółowy kwadrans przed dwunastą. Modlitwa wieczorna z rachunkiem sumienia ogólnym jest ostatnim ćwiczeniem dnia. (CS 40)

       

    Czytanie

     

         Każda poświęci pół godziny na czytanie duchowe. Nowicjuszki i siostry odprawiają je wspólnie. Profeski chórowe mogą odbyć je osobno, lecz z książki zatwierdzonej przez Przełożoną, lub zaleconej przez spowiednika.
          Przy posiłku południowym i wieczornym będzie budujące czytanie. Codziennie w południe i wieczorem czyta się 10 wierszy z Nowego Testamentu, w zatwierdzonym tłumaczeniu. W południe czyta się z Aureoli Serafickiej żywot świętego z dnia następnego, a wieczorem „la légende du bréviaire”, życie któregoś ze świętych lub jakąś inną książkę. Rano czytanie kończy się przez Martylorogium rzymsko-franciszkańskie.
         Wszystkie Przełożone są obowiązane przeczytać raz na miesiąc Konstytucje i czytając zauważyć, jakie przekroczenia lub niedbalstwa mogły się wkraść i zaradzić im.
         Oprócz czytania Konstytucji raz na miesiąc w refektarzu, inne siostry są również obowiązane do ich przeczytania dwa razy do roku. (CS 41)

       

    Praktyka naczynia

     

         Po posiłku południowym i wieczornym wszystkie razem myją naczynie, odmawiając różaniec za dobrodziejów. Mają w ten sposób podwójną korzyść: wszystkie są zebrane na rekreacji i naśladują Najśw. Pannę w pokornej trosce o domek w Nazarecie. (CS 42)    

     

    Rekreacja

     

    Po praktyce naczynia są dwie rekreacje, pierwsza kończy się o drugiej, ostatnia o pół do dziewiątej. (CS 43)

     

    Przygotowanie medytacji

     

         Medytację przygotowuje się wieczorem, czytając główne punkty. Jeśli temat w danej chwili nie odpowiada potrzebom ich duszy, Siostry, zwłaszcza Profeski, mogą rozmyślać nad innym, korzystniejszym dla ich postępu duchowego. (CS 44)

     

    Obowiązki

     

        Czas, który nie jest przeznaczony na ćwiczenia, poświęcony jest obowiązkom, według rozporządzenia posłuszeństwa. (CS 45)  

       

    Milczenie

     

         Milczenie ma być starannie zachowane, bez niego duch wewnętrzny jest niemożliwy. Jednak, gdy potrzeba lub miłość tego będzie wymagać, Siostry będą mogły mówić głosem przyciszonym. Wielkie milczenie zaczyna się po rekreacji wieczornej i kończy się po Mszy św. W tym czasie powody do rozmowy muszą być ważniejsze, należy to czynić głosem jak najcichszym i w niewielu słowach. (CS 46)  

     

    Pokuty

     

         We wszystkie piątki roku biorą dyscyplinę przez trzy Ave Maria i jedno De Profundis. Nie przepisuje się im nic więcej z powodu trudów misyjnych, lecz każda za pozwoleniem spowiednika i Przełożonej spełniać będzie pokuty, które wydawać się będą właściwymi na jej drodze duchowej i dla dobra dusz.
         Pokuty w refektarzu są również zwyczajem Zgromadzenia. Siostry powinny odprawiać co najmniej jedną na miesiąc, a nowicjuszki co dwa tygodnie.
         Kapituła win odbędzie się co miesiąc dla profesek ślubów wieczystych, co dwa tygodnie dla profesek pierwszych ślubów, a co tydzień dla nowicjuszek. (CS 47)    

     

    Godzina Święta

     

         Co tydzień, w nocy z czwartku na piątek, dwie Siostry w każdym domu są kolejno naznaczone  przez Przełożoną dla odbycia godziny świętej od jedenastej do północy. Te, które miałyby nabożeństwo i zdrowie, mogą prosić Przełożoną o przyłączenie się do dwóch wyznaczonych. (CS 48)      

     

    Katechizm

     

         Niech wszystkie co najmniej raz na tydzień czytają rozszerzony i opatrzony komentarzem katechizm. (CS 49)

     

    Nauka duchowa

     

         Co tydzień odbędzie się nauka duchowa, która zastąpi czytanie. O ile to możliwe Przełożona porozumie się z Biskupem, by mogli jej udzielać kapłani. Gdyby ich zabrakło, Przełożona zastąpi ich naukę przez prostą konferencję w sali kapituły. Mówić będzie głównie o duchu Zgromadzenia i zachowaniu Reguły. (CS 50)

     

    Rekolekcje wspólnoty

     

         Pierwsza sobota miesiąca będzie dniem skupienia, który poświęcą badaniu głównej wady i powzięciu postanowień poprawy oraz przygotowaniu na śmierć.
         Dwa razy do roku profeski pierwszych ślubów odprawiają triduum, jako przygotowanie do odnowienia ślubów.
         Co roku, każda członkini Zgromadzenia odprawi ośmiodniowe rekolekcje, jak również przez pierwszymi i wieczystymi ślubami. Pożądanym jest, by te rekolekcje były głoszone przez jednego z Ojców Franciszkanów. O ile to możliwe, władze Zgromadzenia odprawiają swe rekolekcje osobno. Rada Generalna Zgromadzenia odprawia je z Przełożonymi Prowincji, w której zamieszkuje, a inne Prowincje lub Misje zbierają również swoje Przełożone na roczne rekolekcje. (CS 51)    

     

    Zdrowie

         Niech każda Siostra uprzedzi Przełożone o stanie swego zdrowia i co uważa dla siebie za potrzebne lub szkodliwe, po czym niech trwa w pokoju. (CS 52)

     

         Chętnie powinno się odwiedzać chore. Niech więc często prosi się o to pozwolenie. Przełożona powinna odwiedzać chore przynajmniej raz na dzień. Gdy Siostra kona, powinna być, o ile możności, otoczona, wspomagana przez Spowiednika, podtrzymywana przez wszystkie Siostry. Kiedy Siostra umrze, wspólnota zamawia i celebruje za nią Mszę św., przystępuje do Komunii św., odmawia Oficjum za zmarłych i ponadto przez dziewięć dni ofiarowuje odpusty Drogi Krzyżowej za spokój jej duszy. O zgonie oznajmia się bez zwłoki Przełożoną Generalną i inne domy Zgromadzenia, które pośpieszą odprawiać naznaczone modlitwy. (CS 53)

     

    Listy

     

         Nie będzie się pisać ani otrzymywać żadnych listów bez pozwolenia, z wyjątkiem listów władz kościelnych i wyższych Przełożonych. Jeśli nie można wręczyć tych listów Przełożonej lokalnej, wysyłane będą zwykle za pośrednictwem „Upominającej”. Przełożona Prowincjalna będzie pisać co najmniej raz w miesiącu do Przełożonej Generalnej i raz w roku, „list roczny” zdający sprawę z misji i jej dzieł.

     

        Radne Prowincjalne i Przełożone lokalne pisać będą co drugi miesiąc do Przełożonej Generalnej. Wszystkie Siostry Zgromadzenia powinny napisać z dziecięcą prostotą co roku list do Przełożonej Generalnej,  by zaznajomić ją ze swymi potrzebami, którym by mogła zaradzić.
    Przełożona Generalna odpisze lub każe odpisać na wszystkie te listy.
    Przełożone lokalne napiszą co miesiąc do Przełożonej Prowincjalnej, prócz tego list roczny, który zda sprawę z domu i jego dzieł.

     

         Radne Przełożonej lokalnej pisać będą co drugi miesiąc do Przełożonej Prowincjalnej. Wszystkie Siostry Prowincji napiszą dwa razy w roku do Przełożonej Prowincjalnej. Przełożona Prowincjalna odpisze lub każe odpisać na wszystkie te listy. (…)

     

          Dobro Zgromadzenia wymaga, aby każda Misja przysyłała często zajmujące listy lub przynajmniej wydarzenia do Przełożonej Generalnej dla Stowarzyszenia Świętego Dziecięctwa i aktów Zgromadzenia.
         Co miesiąc wszystkie klasztory wyślą do Przełożonej Generalnej sprawozdanie budujących wydarzeń. Ta ostatnia każe wybrać najciekawsze do wydrukowania w naszych „Annalach”, które to co dwa miesiące zostaną wysłane do każdego Domu i będą mogły być przekazane naszym dobrodziejom.(CS 54)

       

    Dystans w relacjach

       

         Franciszkanki Misjonarki Maryi, nawet Przełożone, nigdy nie pójdą same do rozmównicy, bądź do różnych dzieł, gdzie mogą mieć styczność z osobami z zewnątrz. W tych wypadkach będą co najmniej we dwie. Ta reguła jest tak wielkiej wagi, że nie dopuszcza wyjątku, jak tylko dla bliskich krewnych, dla Przełożonych duchownych, o ile to konieczne, dla osób tej samej płci, którym będą dawały rekolekcje, lub z którymi spotykać się będą dla nauki lub dobra duchowego.
         Wielki szacunek i wielka ostrożność powinny kierować ich relacjami z księżmi, szczególnie na misjach. Powinny rozmawiać z nimi tylko o dziełach lub dla swego dobra duchowego, w tym ostatnim wypadku zawsze w konfesjonale, wystrzegając się wtrącania do rozmowy innych słów, jak te, które się tyczą spowiedzi i zbawienia ich duszy. (CS 55)

    Rozdział 5

     

    Forma zarządu Zgromadzenia

     

        Przełożona Generalna, wybierana tajnym głosowaniem na Kapitule Generalnej na 12 lat, zarządza Zgromadzeniem w zależności od Kongregacji Rokrzewiania Wiary. Może być ona ponownie wybrana raz lub kilka razy, byleby otrzymać dyspensę od  Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Wszystkie Siostry, którym powierzone są ważne urzędy, aż do Przełożonej lokalnej, mają spędzić pewien czas na misjach, liczyć przynajmniej 30 lat i mieć 5 lat Profesji. (CS 56)

     

    Przełożona Generalna

       

         Powinna mieć 40 lat i przynajmniej dziesięć lat profesji; prócz tego wielką znajomość Zgromadzenia, doświadczenie misyjne, trafny sąd, serce szerokie, hojne i współczujące, pamiętając, że „cisi posiądą ziemię”. Niech prowadzi swą małą rodzinę raczej łagodnością niż przemocą. Niech okazuje chorym szczególną troskliwość i miłość.
         Niech z pokorą słucha rad swej „Upominającej” i swych Radnych. Taką niech będzie jej dobroć, by Siostry z całą wolnością mogły z nią rozmawiać, przedstawiać sprawy. Jednym słowem Przełożona Generalna powinna być służebnicą wszystkich.
         W razie dłuższej nieobecności, wyznaczy na zastępstwo jedną z Asystentek Generalnych, do której siostry będą się zwracać w bieżących sprawach.
         Przełożona Generalna posiada pełną i całkowitą władzę nad wszystkimi domami, Przełożonymi i członkami Zgromadzenia.
         Na mocy ślubu posłuszeństwa, wszystkie obowiązane są szanować jej rozkazy, wypełniać je, widzieć w niej osobę Pana naszego Jezusa Chrystusa.
         Niech się przejmie duchem św. Franciszka i przekazuje je Zgromadzeniu. (CS 57)

     

    Fundacje

     

         Przełożona Generalna będzie zakładać, za zgodą Wikariusza Apostolskiego, nowe placówki misyjne w krajach pogańskich i heretyckich, gdzie Pan Jezus jest najmniej czczony. Aby dostarczyć personelu na misje, starać się będzie, za pozwoleniem Biskupa, o  zakładanie fundacje także w największych ośrodkach w Europie. Lecz niech się wystrzega proponowania fundacji przekraczających możliwości Zgromadzenia. Niech na początek wysyła tylko osoby dobrze przygotowane, gdyż od tego zależeć będzie pomyślność misji. (CS 58)

       

    Relacje z władzą

       

         Niech Siostry mają dla Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, od której bezpośrednio zależą, posłuszeństwo dzieci pełnych prostoty i oddania. (CS 59)

       

    Relacje z Ordynariuszem

     

  • Zgromadzenie nie może się osiedlić w diecezji, przyjąć lub założyć tam domu, bez uprzedniego zezwolenia Kongregacji Rozkrzewiania Wiary i miejscowego ordynariusza. Bez tegoż zezwolenia nie może opuścić lub przenieść na inne miejsce domu już założonego.
  • Biskup lub Wikariusz Apostolski, może, jeśli to uzna za stosowne, odbyć osobiście lub przez swego delegata wizytację domów Zgromadzenia, znajdujących się w jego diecezji lub wikariacie. W tym wypadku może zażądać wykazania ksiąg rachunkowych wspólnoty, a Siostry zapytane przez niego mają odpowiadać na jego pytania ze szczerością i prostotą.
  • Jeżeli Biskup lub Wikariusz Apostolski, z powodu licznych zajęć lub stanu zdrowia, nie jest w stanie sam wypełnić wszystkich swych czynności, Przełożona może go poprosić o wydelegowanie kapłana diecezjalnego lub zakonnego, przejętego duchem Zgromadzenia, który będzie przedstawicielem ordynariusza.
  • Przełożona Generalna lub jej przedstawicielki będą się zwracać do Biskupa lub Wikariuszy Apostolskich z tym wszystkim, co się tyczy ich jurysdykcji nad domami w ich diecezji lub wikariacie, zgodnie z Prawem Kanonicznym i Konstytucjami Apostolskimi, głównie:
  •      
  • Co  dotyczy egzaminu Nowicjuszek dopuszczonych do ślubów, według przepisów Soboru Trydenckiego.
  • Co dotyczy obłóczyn i profesji.
  • Co dotyczy wyznaczenia spowiednika zwyczajnego i także spowiednika nadzwyczajnego, do którego mają się zgłosić wszystkie Siostry trzy lub cztery razy do roku.  
  • By utrzymać jedność i harmonię między Siostrami, Delegat Kościelny wystrzegać się będzie regulowania spraw mniejszej wagi, tyczących się czy to Zgromadzenia, czy poszczególnych Sióstr. Użyje raczej swego wpływu i władzy, by utrzymać Przełożoną w jej prawach i w pełni wykonywania swej władzy, a Siostry w należnym jej szacunku i zależności. (CS 60)  
  •    

    Relacje z Zakonem Braci Mniejszych

         

  • Bez żadnej ujmy dla praw ordynariuszy, Ojciec Generał Franciszkanów otacza kierownictwem duchowym Matkę Generalną i całe Zgromadzenie w celu utrzymania ducha serafickiego i karności. Może on być zastąpionym przez delegatów. Zadaniem O. Prokuratora Generalnego Zakonu jest załatwianie ze Stolicą Świętą spraw dotyczących Zgromadzenia.
  • Obłóczyn i profesji dokonuje O. Generał lub jego delegowany, zaś co do rekolekcji przygotowawczych Matka Generalna porozumiewa się z nim lub jego delegatem.
  • Ojciec Generał przewodniczy Kapitule i Zgromadzeniu Generalnemu. Należy zwrócić się do niego, gdy zajdzie potrzeba, by je przyspieszyć, opóźnić lub zwołać poza określonym czasem, jak również w sprawach fundacji i mianowania Przełożonych.
  • W wyborze na Matkę Generalną, przewodniczący ogłasza wybraną tę, która otrzymała ponad połowę głosów. Jeżeli ta bezwzględna ilość głosów nie jest osiągnięta w drugim i trzecim głosowaniu, wybór wtedy przypadłby  Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, której Ojciec Przewodniczący przekazałby Akty Kapituły.  
  • W wyborze Asystentek Generalnych względna większość jest wystarczająca, w razie jednakowej ilości głosów Ojciec Generał ma głos decydujący.
  • Przed ukończeniem swego mandatu  Matka Generalna uprzedza w porę O. Generała o dacie zwołania Kapituły oraz przekazuje mu sprawozdanie z lat swego urzędowania i zaznajamia z potrzebami Zgromadzenia
  • .
  • Ojciec Generał może przekazać to sprawozdanie  Kongregacji Rozkrzewiania Wiary.
  • Ojciec Generał może odbyć wizytację domów Zgromadzenia osobiście lub przez swych delegatów, aby ożywić dyscyplinę zakonną i czuwać nad praktyką Konstytucji.
  • W ważnych sprawach Matka Generalna, z aprobatą Asystentek, wysyła sprawozdanie Ojcu Generałowi, aby zasięgnąć jego zdania.  
  • W razie śmierci Matki Generalnej lub jeśli ma być złożona ze sprawowania urzędu z powodu zdrowia lub z innych powodów, Asystentki zawiadomią o tym  Ojca Generała.  
  • Listy do Ojca Generała nie mogą być otwierane lub przetrzymywane, jak i te do wyższych Przełożonych, a to pod karą grzechu śmiertelnego.  
  • Bez aprobaty Ojca Generała nie można proponować żadnej zmiany w ustalonych prawach.
  • Zgromadzenie Franciszkanek Misjonarek Maryi jak i Sióstr Stygmatynek ( Od Stygmatów św. Franciszka) cieszy się uczestnictwem we wszystkich przywilejach, odpustach i absolucjach generalnych Zakonu Serafickiego z upoważnienia Ojca Generała. Te absolucje mogą być udzielane przez spowiednika zwyczajnego lub nadzwyczajnego, a w przypadku ich braku - przez kapłana odprawiającego Mszę św. we wspólnocie. (CS 61)  
  •      

         Jeżeli Przełożona Generalna zda sobie sprawę, że z powodu wieku lub zdrowia nie może już podołać obowiązkom swojego urzędu, zaproponuje wówczas własną dymisję  swojej Radzie, która - jeżeli uważa za stosowne - odniesie się z tym do  Ojca Generała, a ten do Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Jeżeli dla bardzo ważnych przyczyn (nadzwyczaj rzadkich, jeśliby kiedy zaszły) sama Rada uzna za potrzebne złożenie z urzędu Generalnej, to również odniesie się z tym do Ojca Generała. (CS 62)

     

    Wakans

     

         W razie śmierci, dymisji lub złożenia z urzędu Przełożonej Generalnej, jej Wikaria przy pomocy innych Asystentek zarządzać będzie Zgromadzeniem aż do nowych wyborów. W czasie tej przerwy żadne nowości, żadne zmiany nie będą wprowadzane, z wyjątkiem koniecznej potrzeby. (CS 63)

       

    Wizytatorka

       

         Co sześć lat Przełożona Generalna, jeśli to uzna za korzystne, odbędzie sama lub przez jedną z Asystentek wizytację wszystkich prowincji i wszystkich domów.(CS 64)

       

    Przełożona Prowincjalna

     

         Powinna mieć, o ile to możliwe, cechy wymagane od Przełożonej Generalnej; obowiązki jej są te same, a duch jej powinien mieć to samo piętno miłości i pokory. Odbywa ona przynajmniej co trzy lata wizytację wszystkich domów Prowincji.
         Niech pozostawia podwładnym wielką swobodę w zwracaniu się do Przełożonej Generalnej. Prowincjalne przejezdne, są pod władzą Przełożonej lokalnej we wszystkim co nie dotyczy ich urzędu. (CS 65)

       

    Przełożona lokalna

     

         Niech czyta uważnie co jest wymagane od Przełożonej Generalnej, wiedząc, że przymioty i duch powinny być te same i że ma ona te same obowiązki względem danej wspólnoty, co Przełożona Generalna względem całego Zgromadzenia. Przełożone lokalne przejezdne są pod władzą Przełożonej lokalnej we wszystkim co nie dotyczy ich urzędu.
         Na misjach, gdzie Zgromadzenie nie założyło jeszcze prowincji, Przełożone, Asystentki, Radne są mianowane przez Przełożoną Generalną i jej Radę.
         Gdy Prowincja jest złożona z kilku misji, a w jednej z nich jest kilka domów Zgromadzenia, Przełożona Generalna i jej Rada mogą mianować Przełożoną Misji, która tak jak inne Przełożone będzie zależała od Przełożonej Prowincjalnej. (CS 66)

     

        Wszystkie Radne powinny zachować tajemnicę obrad i przez swą postawę zewnętrzną potwierdzać to, co zostało zdecydowane nawet wtedy, gdyby były przeciwnego zdania. Rada, tak Przełożonej Generalnej, jak i prowincji i domu, zbierać się będzie co dwa tygodnie lub częściej, jeżeli potrzeba tego wymaga.(CS 67)

     

    „ Upominająca” - Admonitrice

     

         Upominająca Przełożonej Prowincjalnej nazywa się Wikarią Prowincjalną i ma ten sam zakres działania w Prowincji, co Wikaria Generalna w Zgromadzeniu. Podczas nieobecności Prowincjalnej powinna się radzić Radnych w sprawach bieżących. Wystrzegać się będzie wprowadzania nowości w prowincji lub nawet rozstrzygania spraw mogących zaczekać i w ważnych wypadkach, wedle możności, zwracać się będzie po radę do Przełożonych wyższych.
         Upominające powinny stanowić jedność z tymi, dla których zostały wyznaczone, mieć o ile to możliwe jednego z nimi ducha. Niech w spełnianiu swego urzędu wystrzegają się umniejszania szacunku podwładnych dla Przełożonych. Niech powiadomią te, dla których są Upominającymi, na co większość Rady uważa za słuszne zwrócić im uwagę. To zaś, co same uznaję za konieczne, by zwrócić uwagę Przełożonej lub co inne im poddadzą, po modlitwie i rozeznaniu powiedzą jej, jeśli sprawy są ważne. Jeżeli Przełożona  zaniedbuje dostosowanie się do upomnień, co może przynieść znaczną szkodę Zgromadzeniu i wprowadzać złe nawyki ze szkodą dla doskonałości zakonnej lub zachowania Konstytucji, to po kilkakrotnym upomnieniu z pokorą i w tajemnicy, Upominająca będzie zmuszona uczynić to w obecności Rady, ażeby zdanie wszystkich przydało wagi i skuteczności upomnieniu. Jeśli nie ma poprawy i jeśli to jest Przełożona lokalna, niech Upominająca uprzedzi Przełożoną Prowincjalną lub Generalną. Jeśli to jest Prowincjalna, zawiadamia się Przełożoną Generalną. Wreszcie jeśli to jest sama Przełożona Generalna, niech Upominająca zwróci się w tej sprawie do Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. (CS 68)

       

    Ekonomka

     

         Kasy Ekonomatu moją dwa odrębne zamki, do których jeden klucz będzie miała Przełożona, drugi Ekonomka. Ekonomka Generalna jest wybierana na sześć lat przez Przełożoną Generalną i jej Radę większością głosów. Może być ponownie wybrana. Powinna zaspokajać potrzeby całego Zgromadzenia, nawet najdalszych misji, o ile ma to pozwalają ogólne środki Zgromadzenia. Co roku Ekonomki Prowincjalne przesyłają jej dokładny wykaz dochodów i wydatków Prowincji. Co sześć miesięcy Ekonomka Generalna przedstawi Przełożonej Generalnej i jej Radzie stan finansów Zgromadzenia.
         Niech nie przydziela znacznych sum dla Prowincji bez zezwolenia Przełożonej Generalnej i jej Rady. Ekonomka Prowincjalna będzie mianowana na sześć lat przez Przełożoną Generalną i jej Radę. Powinna zaopatrywać wszystkie domy Prowincji, o ile jej na to pozwalają środki. Jednakże nie przydzieli znaczniejszej sumy jednemu z domów bez zezwolenia Przełożonej Prowincjalnej i jej Rady. Co roku Ekonomki domowe poślą jej dokładny wykaz dochodów i wydatków. Co sześć miesięcy przedstawi Przełożonej Prowincjalnej i jej Rady. (CS 69)


    1 | 2 | 3 | 4

     

     

     

     

    Wstecz Odsłon: 15811   

     

    Twoim zdaniem


     
    Dodaj komentarz
     

    


     
    000126661
     

    MIĘDZYNARODOWA RODZINA ZAKONNA Franciszkanki Misjonarki Maryi
    Prowincja Europy Środkowo - Wschodniej
    Warszawa, ul. Racławicka 14, 02-601 Warszawa,   tel. 22 8453021,  www.fmm.opoka.org.plsiostry.fmm@gmail.com
    Konto bankowe: Bank PKO S.A. 32 1240 1037 1111 0000 0691 6886
    Administrator: Mirosław Kuduk

    Mirosław Kuduk © 2010

    Profesjonalny Hosting